Wat maakt ons veerkrachtig en gelukkig?

Over breuken, betekenis en wat we echt nodig hebben

  • Wat maakt dat iemand overeind blijft, ook als het leven even niet meewerkt?

  • Wat geeft veerkracht, wanneer de vanzelfsprekendheid verdwijnt?

  • Wat betekent gelukkig zijn, als je brein niet meer doet wat het vroeger deed?

Het zijn vragen die me al jarenlang bezighouden — als psycholoog, als lesgever, en gewoon… als mens. En tijdens de educatieve reizen van Grenzeloos Leren zie ik hoe diepgaand de antwoorden kunnen zijn. Niet in theorie, maar in mensen. In momenten. In de ontmoeting.

In die context zie ik hoe het PERMA-model van Martin Seligman tot leven komt.

  • We beginnen bij de kleine dingen. Een lach aan tafel. Een zucht van herkenning. Iemand die zichzelf opnieuw durft laten zien. Dat zijn geen extraatjes. Dat is waar veerkracht begint. Want positieve emoties — hoe klein ook — geven lucht. Ze maken mentale rekbaarheid mogelijk.

  • Wat daarna ontstaat, is betrokkenheid. Mensen haken aan. Ze brengen ideeën aan, leiden gesprekken, nemen ruimte in. Niet omdat we dat vragen, maar omdat ze voelen: hier mag ik mee vormgeven. Het verschil tussen passief deelnemen en echt meedoen is fundamenteel. Er gebeurt iets met mensen als ze opnieuw verantwoordelijkheid mogen nemen over hun eigen leerproces.

  • In de groep ontstaan intussen relaties. Niet gebaseerd op diagnose, maar op herkenning zonder uitleg. “We begrijpen elkaar zonder woorden, ” zeggen ze soms. Die veiligheid maakt het verschil. Ze vormt de bedding waarin mensen durven terugkeren naar wie ze zijn.

  • En dan komt betekenis. Mensen ervaren: mijn verhaal doet ertoe. Wat ik meemaak, wat ik begrijp van het leven — dat mag gedeeld worden. Dat geeft energie. Zingeving. En opnieuw: veerkracht.

  • En tot slot is er de trots. Niet over grootse prestaties, maar over kleine doorbraken. Iemand die zich opnieuw uitspreekt. Die het aandurft om initiatief te nemen.

Wat ik leerde, bevestigt wat ik al lang aanvoel: veerkracht ontstaat uit kleine dingen die ertoe doen — een glimlach, herkenning, meedoen, je verhaal kunnen delen en trots zijn op jezelf.

Onze trajecten combineren educatie, herstel en ontmoeting. We vertrekken vanuit neuropsychologie én ervaringskennis.

En het werkt

Greet Dierckx

Vorige
Vorige

Alfabet voor Neurostudio

Volgende
Volgende

Het verhaal van Kaat